Duistere praktijken van Anthony Ruijtenbeek

Goedgelovig.nl doet vandaag een boekje open over de duistere praktijken op internet van Anthony Ruijtenbeek, de vaste-opiniestukjesschrijver van het Katholiek Nieuwsblad (foto: verkleed als monnik op InterPals.net). Op 11 mei maakte ik al melding van diens hobby: het digitaal stalken van mensen aan wie hij een hekel heeft omdat ze meningen of visies hebben die hem niet bevallen. Ik illustreerde dat door te citeren uit enkele mailtjes aan theoloog en religiejournalist Peter van Zoest. Deze vormen slechts een minuscuul tipje van een enorme ijsberg. Overal waar hij kans ziet zijn slachtoffers te grazen te nemen, duikt hij op, al dan niet onder schuilnaam. Niets is te gek voor Ruijtenbeek die zich de Heilige Inquisitie waant en alles bestrijdt wat volgens hem de kerk ondermijnt. Hij onderhoudt daartoe intensief uiteenlopende Twitteraccounts, reageert continu op tal van blogs, en screenshot zich lam om 'bewijsmateriaal' te verzamelen waarmee hij zijn slachtoffers aan kan klagen bij kerkelijke instanties. Van Zoest heeft daar al mee te maken gehad en kreeg via de mail van Ruijtenbeek te horen dat ook de klanten van zijn tekst- en communicatiebureau wel eens benaderd zouden kunnen worden. Tegen de door hem verketterde cultuurtheoloog Frank Bosman diende Ruijtenbeek een klacht in bij het aartsbisdom Utrecht, voorzien van een compleet dossier. Bosman en de ook de door Ruijtenbeek als "vrijzinnig" veroordeelde internetondernemer Eric van den Berg kregen er voortdurend van langs in de opinierubriek van het Katholiek Nieuwsblad, waarin Ruijtenbeek ongecensureerd mag leeglopen. Het komt de ultraconservatieve krant goed uit, want in opinies mag je de grootst mogelijke onzin verkopen en blijft het medium zelf buiten schot.

Mijn blog over de schokkende mails van Ruijtenbeek aan Peter van Zoest heeft ertoe geleid dat de mafketel naarstig is gaan zoeken naar manieren om mij op slinkse wijze onderuit te halen. Hij speelde het via de IKON. Ik werk namelijk mee aan het project ZinCast van deze omroep. Lees wat Goedgelovig.nl onthult en op vragen van critici antwoordt.

Grievend geraaskal van Anthony Ruijtenbeek

In het piepkleine, ultraconservatieve universum van het Katholiek Nieuwsblad is Anthony Ruijtenbeek sinds enkele maanden een rijzende ster met opiniebijdragen die vrijwel uitsluitend bestaan uit het bashen van Eric van den Berg (Katholiek.nl) en Frank Bosman (Faculteit Katholieke Theologie). Eerder had de steeds als 'katholiek blogger en publicist' aangekondigde Ruijtenbeek zijn pijlen ook gericht op mij. Maar dat bleef beperkt tot Twitter. Nu de man steeds meer in opspraak komt door zijn aanhoudende aanvallen op bovengenoemde personen, is het misschien goed kennis te nemen van wat hij achter de schermen bekokstooft.

Enkele mailtjes die hij aan de door hem kennelijk gehate theoloog en religiejournalist Peter van Zoest stuurde, zijn hiervan een illustratie. Op 13 december 2011 om half twee 's nachts mailde Ruijtenbeek hem 'ontdekt' te hebben dat Van Zoest het Twitteraccount @Katholiek in handen heeft, wat geenszins het geval is. "Mijn vraag aan jou is; maak jij het bekend of ik?", zo schrijft hij, om er aan toe te voegen: "Het zou ook nog zo kunnen zijn dat iemand, kennelijk, jouw IP-nummer spoofed. In dat geval verklaar ik me bereid om met mijn gegevens naar de politie te stappen mocht dat nodig zijn. Mocht de meest voor de hand liggende conclusie de juiste zijn; daar zou ik erg door geschokt zijn. De barmhartigheid wint het dan bij mij van mijn boosheid en ik bied je bij deze een uitweg, namelijk het opzeggen van het 'roomsmeisje'-account en een terugtrekking van Twitter. Hoogstens een account waarmee je je zakelijke activiteiten wereldkundig maakt. Ik hoor graag van je vóór dinsdagmiddag 17:00 uur. Daarna zal ik stappen ondernemen."

Van Zoest heeft uiteraard niet op dit absurde mailtje gereageerd. De vraag is nu hoe iemand het in zijn hoofd haalt om naar een totaal onbekende dit soort onzin te mailen en met zulke waanzinnige eisen te komen, gevolgd door nota bene een heus ultimatum? Dat hij het op Peter van Zoest gemunt had, blijkt wel uit de volgende mail aan hem, tien dagen later. Dat was naar aanleiding van een tweet van @roomsmeisje, die Ruijtenbeek kennelijk als een bedreiging opvatte. "Ik ben zojuist bij de politie geweest in verband met één van je laatste tweets", meldt hij, om zich vervolgens (juridisch) in te dekken voor eerdere mailtjes: "Ik heb ook de mails besproken die ik je bij wijze van waarschuwing heb gestuurd, en toegelicht dat die schrijfstijl een beantwoording is van die die jullie drieëen (bedoeld worden Eric van den Berg, Frank Bosman en Peter van Zoest; RV) meestal hanteren." Gelooft u het?

Dan volgt het meest schokkende: "Ik heb ook uitgelegd dat ik lang in dubio heb gestaan om je tweets te bundelen en naar je werkgevers te versturen en waarom ik het tot nu toe niet heb gedaan. Ze (de politie; RV) hebben me uitgelegd dat er in ieder geval juridisch gezien géén bezwaar tegen bestaat." Ruijtenbeek bazelt verder nog wat en geeft aan: "Ik wil best het debat met je aangaan, maar op de inhoud, en juist daar laat je het afweten. Loos gescheld, laster en 'dreigementen' zal ik op gepaste wijze  behandelen."

Tot zover deze bloemlezing. Opmerkelijk is het onderliggende patroon: eisen stellen, dreigen en een zogenaamde uitweg bieden. Dreigen met het benaderen van opdrachtgevers is voor de betrokkene uitermate intimiderend en grievend. Wat Ruijtenbeek publiekelijk zo nodig aan kritiek op anderen naar voren wil brengen moet hij zelf weten. Dat het Katholiek Nieuwsblad de man hiervoor alle ruimte wil bieden, hoort bij de vrijheid van meningsuiting. Maar om mensen dit soort mailtjes te sturen, is totaal onacceptabel en ronduit shockerend. Ik zie het niet anders als mijn morele plicht dit in de openbaarheid te brengen om erger te voorkomen. Het zou me niets verbazen als anderen hier ook last van hebben.

Update 13 mei: Onafhankelijk van elkaar komen bij mij meldingen binnen van mensen die volgens hetzelfde patroon als hierboven beschreven door Anthony Ruijtenbeek zijn belaagd.

Salve Regina

"Even buiten Tilburg draait de bus onder een viaduct langzaam de 'Trappistenbrug' op, het Wilhelminakanaal over. Dan verschijnt in de verte het indrukwekkende poortgebouw van de abdij Onze Lieve Vrouw van Koningshoeven. We worden met open armen ontvangen door een Mariabeeld boven de ingang. Onze godsdienstleraar meldt zich aan de intercom: "De tien gymnasiasten uit Den Bosch zijn gearriveerd", zegt hij. De poort schuift open. Vóór ons ligt een monumentaal klooster in neogotische stijl. We maken er de komende dag kennis met het leven van de cisterciënzer monniken, 'trappisten' geheten, genoemd naar de Franse abdij 'La Trappe', waaruit ze zijn voortgekomen." Zo begint mijn tweede podcast voor ZinCast van de IKON.

Schipper mag ik overvaren?

"Van jongs af aan ben ik al gefascineerd door veerpontjes. Mijn ouders waren fietsliefhebbers en namen me als kind vanuit Oss vaak mee op tochtjes langs de Maas. Meestal staken we bij Lith per pontje de rivier over om via het veer bij Megen onze weg richting Ravenstein te vervolgen, op huis aan (foto: zicht op stuw en sluis bij Lith vanaf veerpont). Het mooiste vond ik het wanneer de boot nog aan de andere kant lag. De wachttijd maakt het extra spannend. Het grote avontuur brak steeds aan wanneer veerpont zich losmaakte van de oever. Dan begon het vreemde verblijf in een soort magische tussenruimte op de stroom."  Met dit stukje nostalgie opent mijn podcast Siddhartha voor ZinCast van de IKON die vandaag online is gegaan.

Katholiek kindvrouwtje op drift

'Wel kunnen, maar niet willen'. Kent u die uitdrukking? Eigenlijk wil je er geen woorden aan vuil maken, maar toch moet gezegd worden waar het op staat. Vooruit dan. Het begint al met de titel: Blond, brutaal en bidden. Twee bijvoeglijke naamwoorden en een werkwoord. Een onmogelijke combinatie. En dat geldt ook voor de inhoud. Een onmogelijke combinatie: goedkope keukenmeidenlectuur à la Bouquetreeks, aangevuld met essay-achtige, braaf-katholieke en daarmee volstrekt voorspelbare betoogjes. Mariska Orbán blikt terug op haar "stormachtige eerste jaar", zo vermeldt de cover, als hoofdredacteur van het Katholiek Nieuwsblad. Je hoeft geen neerlandicus te zijn om te zien waar Orbán aan het woord is en wat de redactie van het krantje in elkaar heeft geknutseld. De stijlbreuken liggen er duimendik bovenop. Het slot van het boek is echter helemaal Orbán, als ze zich laat gaan in een stukje over de echoscopie die een zwangerschap aan het licht brengt: "Tranen glijden over mijn wangen. 'Ik zie de baby', roept onze dochter enthousiast. 'Ik ook', snik ik. Mijn man lacht opgelucht en geeft me een kushandje. 'We krijgen toch een derde', hoor ik hem zeggen. 'Nu komt iedereen erachter dat we niet helemaal volgens de regels hebben gevast', grap ik, aangezien de baby in de vastentijd verwekt is. We zij ruim twaalf weken zwanger. Als alles goed blijft gaan, krijgen we rond kerst een kindje." Voor wie haar margeblaadje niet kent: het is de roeptoeter van (ultra)conservatief katholiek Nederland. De krant heeft met Orbán een bevallig blond kindvrouwtje op het schild gehesen, dat in alle onschuld volgens het r.-k. boekje weerwoord biedt aan de kritiek van 'religie-vijandige krachten' op de Rooms-Katholieke Kerk. Steeds terugkerende hete hangijzers zijn abortus, euthanasie en homoseksualiteit. Orbán doet sterk denken aan de onnozele blondine Britt Dekker, die door haar ontwapenende optreden hoge ogen gooit in de media. Met ook dat doel voor ogen schuift het Katholiek Nieuwsblad de infantiele Mariska als reclamesnolletje naar voren. Positieve of negatieve publiciteit, doet er niet toe. Als het onbekende krantje maar media-aandacht krijgt. Het begon kort na haar aantreden als hoofdredacteur met de geruchtmakende 'Open brief' aan Jeanine Hennis-Plasschaert, waarin ze geheel onbevangen het persoonlijk miskraamleed van de VVD-politica exploiteerde om haar standpunt over abortus bij een breed publiek over het voetlicht te brengen. En sindsdien is het maar doorgegaan met provocaties, in interviews, in commentaren, op Twitter, waar dan maar ook, culminerend in dit boekje. Mariska Orbán is op drift geraakt. God alleen weet waar het eindigt.

Mariska Orbán, Blond, brutaal en bidden: Waarom ik (nog steeds) katholiek ben, Uitgeverij Bert Bakker, Amsterdam 2011, 208 blz., € 19,95.

Dagblad De Pers besteedde op 2 november 2011 aandacht aan deze boekbespreking en mijn leventje in de blogosfeer.